Στην περιοχή της Λαμίας τις εορταστικές εκδηλώ­σεις από παλαιά είχε καθιερώσει ο Αμφικτύονας που τον θεωρούσαν ως αναμορφωτή της Λαμίας και  ιδρυτή των πρώτων Αμφικτιονιών, με κέντρο το Ναό της Πυλαίας Δήμητρας στις θερμές Πύλες πλάι στην αρχαία Ανθήλη.
Από την προηγούμενη περίοδο που καλούσαν θριξάλλιο, παρακινημένοι από την αλλαγή της φύσης, είχαν αρχίσει και τις μεταμφιέσεις από τις Αλ­κυονίδες ημέρες, που χαρακτηριστικό ήταν μια βαθιά θερμή ανάσα μέσα στην καρδιά του χειμώνα - έστω και περίπου δέκα τέσσερες ημέρες - προειδοποίηση της αλλαγής του καιρού που ερχόταν την οποίο οι Λαμιείς τη δεχόταν με μεγάλη ικανοποίηση και την απολάμβαναν με κοινά συμπόσια και δείπνα, απ' όπου ξε­πηδούσαν και χαρούμενες εκδηλώσεις και με μεταμφιέσεις.
Την είχαν αφιερωμένη στο Διόνυσο με ιδιαίτερες πομπές, οι οποίες ξεκινούσαν από την περιοχή της αρ­χαίας παλαίστρας (στην οδό Θερμοπυλών), τα κυ­ριότερα τμήματα της οποίας αποκαλύφθηκαν το 1995, καταδείχνοντας ότι είχε καταστραφεί από σεισμό.

ΘΡΥΞΑΛΛΙΟΣ (σελήνη Ιανουαρίου)
     Αποκαλούσαν το διάστημα από τα μέσα περίπου του σημερινού Ιανουαρίου (στη νέα σελήνη) μέχρι τα μέσα του σημερινού Φεβρουαρίου και μετρούσε τριάντα μία ημέρες. Ήταν η περίοδος με τις Αλκυονίδες Ημέρες, αφού εκείνοι, χωρίς όργανα που υπάρχουν σήμερα, είχαν βρει ακριβώς και την ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου και είχαν υπολογίσει επτά μέρες πριν και επτά μέρες μετά την ημέρα αυτή, αποδίδοντας το φυσικό φαινόμενο που παρατηρούνταν στο διάστημα αυτό, με τον θαυμάσιο μύθο του Κύηκα και της Αλκυόνης, βασιλέων της Τραχίνας, που τιμωρήθηκαν από τον Δία για την οίηση, την έπαρσή τους.
     Ήταν η περίοδος της βαθιάς ζεστής ανάσας μέσα στη καρδιά του χειμώνα με το ευχάριστο άγγελμα ότι θα ξαναρχίσει σύντομα η νέα ζωή. Μια ευχάριστη ανάπαυλα, που οι Λαμιείς τη δέχονταν με απόλυτη ικανοποίηση, με κοινά δείπνα και συμπόσια, απ΄ τα οποία ξεπηδούσαν και ευχάριστες χαρούμενες εκδηλώσεις.
Ακολουθώντας τη σταθερή μεταμφίεση της φύσης, επιχειρούσαν και οι Λαμιείς μεταμφιέσεις και μάλιστα απόλυτα εναρμονισμένες με τις θρησκευτικές δοξασίες. Ήταν αφιερωμένη κι αυτή στο Διόνυσο και στις εορταστικές εκδηλώσεις επικρατούσαν πομπές μεταμφιεσμένων, που ξεκινούσαν από την περιοχή της Παλαίστρας και ανέβαιναν με τραγούδι, γλέντι και χορό προς την κεντρική αγορά.
Αλλά αυτές οι εκδηλώσεις συνεχίζονταν και στην αμέσως επόμενη περίοδο, καλύτερες και σημαντικότερες.

Όπως καταδείχνεται, την περίοδο αυτή (σημερινής Αποκριάς) στην αρχαία Λαμία τελούνταν μεταμφιέσεις και άρα δεν μας ήρθαν απ' έξω...
Με τα σημερινό τελούμενα είναι συμπτώσεις, ομοι­ώσεις ή συνέχεια τελέσεως πατροπαράδοτων ηθών και εθίμων;!...

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
www.elkosmos.gr

ΠΗΓΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ
anihneftes.wordpress.com
fthiotikos-tymfristos.blogspot.gr

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΘΕΜΑΤΟΣ kaliterilamia.gr

 Δείτε αυτό το Σάββατο ζωντανά από το Nafpaktianews.gr 

Η Ναυμαχία της Ναυπάκτουείναι μία από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες όλων εποχών, τόσο για τον αριθμό των σκαφών που ενεπλάκησαν, όσο και για την τακτική που εφαρμόστηκε.Έλαβε χώρα στις 7 Οκτωβρίου 1571 στην ευρύτερη περιοχή της Ναυπάκτου (τότε Λέπαντο), με αντιπάλους τα χριστιανικά κράτη της Δύσης και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έληξε την ίδια μέρα, με θριαμβευτική επικράτηση των Δυτικών.Η κυριαρχία των Οθωμανών στη Μεσόγειο μετά και την κατάκτηση της Κύπρου (1571) τροφοδότησε τις επεκτατικές τους διαθέσεις προς δυσμάς.

Τα χριστιανικά κράτη αφυπνίστηκαν, παραμέρισαν για λίγο τις διαφορές τους και με πρωτοβουλία του Πάπα Πίου Ε’ συγκρότησαν στις 25 Μαΐου 1571 τον «Ιερό Αντιτουρκικό Συνασπισμό (Sacra Liga Antiturca).

Τον αποτελούσαν η Ισπανία, η Βενετία, η Γένοβα, το Παπικό Κράτος, η Σαβοΐα, η Μάλτα και άλλες μικρότερες πόλεις της ιταλικής χερσονήσου. Αποφασίστηκε η συγκρότηση στόλου και η αποστολή του στην ανατολική Μεσόγειο.

H ναυτική δύναμη, με επικεφαλής τον νεαρό Ισπανό πρίγκηπα Δον Χουάν της Αυστρίας, συγκεντρώθηκε στη Μεσίνα της Σικελίας και με τις ευλογίες του Πάπα απέπλευσε στις 16 Σεπτεμβρίου 1571.

Δέκα ημέρες αργότερα, ο στόλος έφθασε στην Κεφαλονιά, όπου πραγματοποίησε τις τελευταίες του προετοιμασίες, ενόψει της αναμέτρησής του με τον Οθωμανικό, που ναυλοχούσε στη Ναύπακτο.

Ο συμμαχικός στόλος αριθμούσε 210 γαλέρες, 30 φρεγάτες, 24 μεταφορικά πλοία και άλλα μικρότερα πλοία συνοδείας. Τα πληρώματα των πλοίων έφθαναν τους 38.000 άνδρες, από τους οποίους οι 15.000 ήταν Έλληνες από τα νησιά του Ιονίου και την Κρήτη. Πλούσιοι Έλληνες είχαν εξοπλίσει πλοία και βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της επιχείρησης, όπως ο Κερκυραίος Στυλιανός Χαλικιόπουλος, ο Ζακυνθινός Μαρίνος Σιγούρος και ο Κρητικός Μανούσος Θεοτοκόπουλος (αδελφός του ζωγράφου Δομήνικου Θεοτοκόπουλου).

Ο Οθωμανικός στόλος με επικεφαλής τον Μουεζίν Ζαντέ Αλή Πασά είχε 210 γαλέρες και 50 άλλα πλοία συνοδείας. Τα πληρώματα έφθαναν τους 47.000 άνδρες, από τους οποίους 15.000 ήταν Έλληνες βίαια στρατολογημένοι. Υπολειπόταν σε δύναμη πυρός και ηθικό, καθώς τα πληρώματα μάχονταν για πολύ καιρό και ήταν εξουθενωμένα. Η τουρκική αρμάδα ήταν αποκλειστικά κωπήλατη, ενώ ο συμμαχικός στόλος διέθετε και ιστιοφόρα πλοία, που ήταν το νέο στοιχείο της ναυτικής μάχης.

Η αποφασιστική αναμέτρηση δόθηκε στις εκβολές του Αχελώου ποταμού, κοντά στα νησάκια Εχινάδες, στις 7 Οκτωβρίου 1571, αλλά έμεινε στην ιστορία ως Ναυμαχία της Ναυπάκτου.

Από το πρωί έως αργά το απόγευμα η σύγκρουση διεξαγόταν με τρομερή ένταση. Ο αγώνας σε ορισμένες φάσεις μεταφέρθηκε από κατάστρωμα σε κατάστρωμα και γινόταν σώμα με σώμα.

Ο χριστιανικός στόλος με αρτιότερο οπλισμό και καλύτερη τακτική νίκησε κατά κράτος τον αντίπαλό του, που ήταν σχεδόν αήττητος μέχρι τότε. Με τα λόγια του συγγραφέα του «Δον Κιχώτη» Μιγκέλ ντε Θερβάντες, που πήρε μέρος στη ναυμαχία κι έχασε το αριστερό του χέρι: «Ήταν η πιο μεγαλόπρεπη στιγμή που γνώρισαν οι περασμένοι ή τούτοι οι σημερινοί καιροί, ή που θα δούνε οι μελλούμενοι».

Η Οθωμανική πλευρά κατόρθωσε να διασώσει μόλις 50 πλοία, ενώ οι απώλειες σε έμψυχο δυναμικό ανήλθαν σε 20.000 νεκρούς, ανάμεσά τους ο Μουεζίν Ζαντέ Αλή Πασάς, ο αιγύπτιος αρχηγός Μεχμέτ Σιρόκο και 160 μπέηδες. Οι σύμμαχοι έχασαν 8.000 άνδρες, μεταξύ αυτών και ο βενετός ναύαρχος Αγκοστίνο Μπαρμπαρίγκο, και μόλις 20 γαλέρες.

Βαρύς ήταν και ο φόρος που πλήρωσε το ελληνικό στοιχείο. Οι ιστορικοί υπολογίζουν ότι το 30-40% των νεκρών πρέπει να ήταν Έλληνες, αν υπολογίσουμε τη σύνθεση των πληρωμάτων και των δύο πλευρών. Πάντως, αρκετοί Έλληνες που είχαν στρατολογηθεί δια της βίας από τους Οθωμανούς, απέκτησαν την ελευθερία τους.

Η νίκη των συμμάχων χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό στη Δύση. Μεγάλοι ζωγράφοι της εποχής, όπως ο Τιντορέτο, ο Τιτσιάνο και ο Βερονέζε, απαθανάτισαν με έργα τους σκηνές της ναυμαχίας, ενώ ο Ελ Γκρέκο φιλοτέχνησε το πορτρέτο του μεγάλου νικητή, Δον Χουάν της Αυστρίας.

Η συντριβή των Οθωμανών μπορεί να ανέκοψε την επεκτατική πολιτική της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προς την Ευρώπη, δεν έφερε όμως τα επιθυμητά αποτελέσματα για τα χριστιανικά κράτη της Δύσης.

Ο διακαής τους πόθος για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης δεν πραγματοποιήθηκε, εξαιτίας των μεταξύ τους ανταγωνισμών, που επέτρεψε στον σουλτάνο να διατηρήσει την κυριαρχία του στη Μεσόγειο για πολύ καιρό ακόμη.

Για τους υπόδουλους Έλληνες η νίκη των συμμάχων ήταν μια χαραμάδα ελπίδας για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. Επαναστάτησαν πολλές περιοχές (Μάνη, Πάτρα, Αίγιο, Γαλαξίδι, Πάργα, Ηγουμενίτσα, Βόνιτσα, Άνδρος, Πάρος, Νάξος), αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

ΠΗΓΗ: sansimera.gr

Στις 14 Σεπτεμβρίου σύμπασα η Ορθοδοξία τιμά τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως το «καύχημά» Της και η «δόξα» Της. Η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης καθιερώθηκε ίσως από τον ίδιο τον Μέγα Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του αγίας Ελένης, αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330. Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους. Οι επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου. Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου. Η θαυματοποιός δύναμη του Σταυρού Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού φάνηκε στο θαυμαστό όραμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στα 312, ενώ βάδιζε εναντίον του Μαξεντίου κοντά στη Ρώμη. Οι ιστορικοί της εποχής αναφέρουν ότι ο αυτοκράτορας είδε στον ουρανό, ημέρα μεσημέρι, το σημείο του σταυρού, σχηματισμένο με αστέρια, και την επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», επίσης σχηματισμένη με αστέρια. Ήταν η 28η Οκτωβρίου 312. Από εκείνη την ώρα έδωσε διαταγή το σημείο αυτό να γίνει το σύμβολο του στρατού του. Ο εχθρός κατατροπώθηκε και ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτωρ του απέραντου κράτους. Δεν είχε καμιά αμφιβολία ότι η δύναμη του Σταυρού του είχε χαρίσει αυτή την περήφανη νίκη, γι’ αυτό προσέγγισε τον χριστιανισμό. Η εύρεση του Τιμίου Σταυρού Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η ευσεβής χριστιανή μητέρα του αγία Ελένη, όπου άρχισε το κτίσιμο λαμπρών ναών. Επίκεντρο ήταν ο Πανάγιος Τάφος του Κυρίου. Στο σημείο εκείνο ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε κτίσει το 135, κατά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης. Η αγία Ελένη επιδόθηκε σε προσπάθειες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών. Η πιστή βασιλομήτωρ, με δάκρυα στα μάτια παρέδωσε τον Τίμιο Σταυρό στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 τον ύψωσε στον Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως, τον οποίο είχε ανεγείρει η αγία πάνω από τον Πανάγιο Τάφο και ο οποίος σώζεται ως σήμερα. Η επανάκτηση του Τιμίου Σταυρού Την αγία αυτή ημέρα εορτάζουμε και την δεύτερη ύψωση. Στα 613 οι Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη χώρα τους. Λόγω των θαυμάτων που επιτελούνταν χάρη στον Τίμιο Σταυρό οι Πέρσες τον θεώρησαν μαγικό και γι’ αυτό τον φύλασσαν και τον προσκυνούσαν, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και ιδιότητα! Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μετά την νίκη του εναντίον των Περσών παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 626. Η εκκλησία των Ιεροσολύμων θεώρησε ότι ο Σταυρός του Χριστού ανήκει σε όλη την χριστιανοσύνη και γι’ αυτό αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία. Έτσι διασώθηκαν μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια. http://www.dogma.gr

      

 

 

 

 

Κείμενο, υπό του

Βλάχου Παναγιώτη,

τ. Γεν. Επιθεωρητή Μ.Ε.

 

           

 

Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, τιμά ιδιαιτέρως κατά την διάρκειαν του έτους την Υπεραγίαν Θεοτόκον και την υμνεί ως το μεγαλύτερον καύχημα των Ουρανών και του ανθρωπίνου γένους. Την υμνεί σε κάθε λατρευτική τελετή, ώρισε δε για την Παναγία και ιδιαίτερες εορτές και ιδιαίτερες ακολουθίες, όπως είναι οι κατανυκτικοί Παρακλητικοί Κανόνες και ο ποιητικώτατος Ακάθιστος ΄Υμνος, οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου. Οι αφιερωμένοι εις Αυτήν ναοί υπερβαίνουν σε αριθμό τους ναούς κάθε άλλου αγίου, ενώ  ολόκληρος Γαλαξίας είναι  τα επίθετα, με τα οποία η λαϊκή ευσέβεια και η ιερά υμνωδία στολίζουν το υπερύμνητον όνομά Της, προερχόμενα από τους ποικίλους εικονογραφικούς τύπους της.

            Η θεοφιλής Ρούμελη τιμά την πάνσεπτον Παναγίαν με επιβλητικά μοναστηριακά συγκροτήματα, καλλιμαρμάρους ναούς, ταπεινά εξωκκλήσια και απέριττα εικονίσματα, διάσπαρτα στον δυσπρόσιτο ορεινόν όγκον της, τους γόνιμους κάμπους της, τους γλαυκούς ελαιώνες της, τα γαλανά ακρογιάλια της. Επίκεντρόν των είναι η ιστορική σεβασμία Ιερά Μονή Παναγίας της Προυσιωτίσσης, η οποία αποτελεί ιερόν της Ορθοδοξίας σέμνωμα, πανελλήνιον σεπτόν προσκύνημα, ιατρείον ασθενούντων, πονούντων καταφυγήν, αδυνάτων στήριγμα, πενθούντων παράκλησιν, θείον των προγόνων καταπίστευμα και ημών των συγχρόνων πολύτιμον απόκτημα.

            Τον Δεκαπενταύγουστον μοσχοβολά όλη η Πατρίδα μας από το πνευματικόν άρωμα της Θεοτόκου. «Επί σοί χαίρει, Κεχαριτωμένη, πάσα η κτίσις…». Βουνά και θάλασσες, χωριά και πόλεις πληρούνται ευωδίας από το «χρυσούν θυμιατήριον», το οποίον περιέχει «μύρον το ακένωτον». Όλα πανηγυρίζουν και αγάλλονται. Οι λατρευτικές εκδηλώσεις με τις συγκινητικές παρακλήσεις των, κορυφώνονται με την εορτήν της Παναγίας Προυσιωτίσσης την 23ην Αυγούστου, απόδοσιν της εορτής της Κοιμήσεως. Την ορεινήν Ευρυτανίαν, κέντρον γεωγραφικόν της Ρούμελης, με την συνείδησιν μακράς παραδόσεως, πνευματικής προσφοράς, ανδρείας και θυσιών, επέλεξεν η Βασίλισσα των Αγγέλων ως ενδιαίτημά Της. Φεύγουσα, κατά την ευσεβή παράδοσιν, τον διωγμόν των εικονομάχων έφθασε κατά τρόπον θαυματουργικόν εις το μικρόν σπήλαιον της κρημνώδους περιοχής του Προυσού, όπου οι ευσεβείς πρώτοι κτήτορες ανήγειραν μικρόν ναόν.

            Εκεί μέχρι σήμερον ευρίσκεται η χαριτόβρυτος, θαυματουργός Ιερά Εικόνα της Παναγίας, η «ιστορηθείσα υπό του Αποστόλου Λουκά ιερωτάτου», κατά το γνωστόν τροπάριον, επαργυρωθείσα δε δια δαπάνης «του γενναιοτάτου Στρατηγού  Γεωργίου  Καραϊσκάκη»,  νοσηλευθέντος  εις  την  Μονήν  και αποδώ-σαντος την ίασίν του σε θαύμα της Θεοτόκου. Συγκροτηθείσα η Ιερά Μονή απέβη κορυφαίον προσκύνημα της Ρούμελης, εστία εθνική και κέντρον πνευματικόν κατά τους δυσχειμέρους χρόνους της δουλείας.  Βαθμηδόν η Χάρις Της επεξετάθη εις τα απόδημα τέκνα της και την όλην Ελληνικήν Ορθοδοξίαν, τα ευεργετήματα της Οποίας την ανύψωσαν εις ακτινοβόλον πηγήν ευλαβείας και κατανύξεως.

            Οι Ευρυτάνες σεμνύνονται, διότι η Παναγία ανύψωσε τον τόπο των σε Πανελλήνιο Κέντρον ευσεβείας. Οι Ρουμελιώτες καυχώνται για το ιερόν της Ορθοδοξίας παλλάδιον, την Ιεράν Μονήν Παναγίας της Προυσιωτίσσης, την οποίαν με βαθύν σεβασμόν, θερμήν αγάπην και συναίσθησιν οικειότητος αποκαλούν «Κυρά της Ρούμελης», επικαλούμενοι εις κάθε περίστασιν την ευλογίαν Της. Το αειπάρθενον κάλλος της Θεομήτορος τους συγκινεί όλως ιδιαιτέρως, ανάγει την ψυχήν των εις το εις Προυσόν οικητήριόν Της και διαφλέγει την επιθυμία τους να προσέλθουν στο ενδιαίτημά Της, για να αποθέσουν προ της αχράντου εικόνος Της τα άνθη της ευλαβείας των.

            Ένα προσκύνημα στο ιερό περιβάλλον της Μονής Προυσού αποτελεί για τον χριστιανό πνευματικό γεγονός κεφαλαιώδους σημασίας. Γεννά στην ψυχή αγωνία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την απόγνωση. Είναι η λυτρωτική αγωνία του ανθρώπου και της συναισθήσεως της ανάγκης να σωθεί. Και το θαύμα της σωτηρίας συντελείται. Απερχόμενος, όταν από την στροφήν του δρόμου ατενίζει εις αποχαιρετισμόν το Μοναστήρι και απευθύνει προς την Μητέρα, του πόνου και του ελέους την τελευταίαν του δέησιν, αισθάνεται εντός του δύναμιν μυστικήν να τον συντροφεύει εις την δύσκολον της ευσεβείας οδοιπορίαν του.

            Υπήρξε προσφυής επίνοια του Πνευματικού Κέντρου Ρουμελιωτών (Π.Κ.Ρ.) και της Ενώσεως Απανταχού Ρουμελιωτών (Ε.Α.Ρ.) η εγκαθίδρυσις Προσκυνηταρίου της Παναγίας Προυσιωτίσσης εις τον παρακείμενον τού Μεγάρου του Ιερόν Ναόν του Αγίου Νικολάου και η καθιέρωσις τελέσεως κατ’ έτος πανρουμελιώτικης λατρευτικής εκδηλώσεως με την εορτήν των Εισοδίων της Θεοτόκου. Δι’ αυτής εδραιώνεται η πνευματική επικοινωνία των Ρουμελιωτών, ευρυνομένη και προς την ευσεβή Αθηναϊκήν κοινωνίαν, και τονώνεται η θρησκευτική μας πίστις και η χριστιανική μας αυτοσυνειδησία, συνδεομένη με την ακατάλυτον από τον χρόνον Ελληνορθόδοξον παράδοσίν μας.

                        Προυσός  Μουσείο                                     Προυσός                                       Αρματα Καραϊσκάκη                                                                                                                                             

Τρίτη 29 Μαϊου 1453..

Η ημέρα που έμεινε στην Ιστορία για τη μετάβαση σε ένα διαφορετικό κεφάλαιο για τους κατοίκους αυτής της χώρας. Το Βυζάντιο αλλάζει χέρια, βασανισμένο για αρκετούς αιώνες και από αρκετούς εχθρούς πια. Ολόκληρη τη νύχτα ο λαός προσεύχεται μέσα στην Αγία Σοφία, το ναό-σύμβολο του Χριστιανισμού, την επόμενη μέρα, Τρίτη, αλώνεται η Πόλη, η όμορφη και ξακουστή πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, φέρνοντας έτσι και συμβολικά το τέλος μιας εποχής. Ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β' μετά από πολιορκία μπαίνει νικητής στην πόλη που φεύγει από τη δύναμη του Κωνσταντίνου ΙΑ' του Παλαιολόγου. Ανόιγει ο δρόμος για την τελική καταστροφή της Πόλης και την επέλαση των Μωαμεθανών στην υπόλοιπη αυτοκρατορία και το ευρωπαϊκό έδαφος. Για τους "Ρομηούς" ξεκινά μια περίοδος κατοχής, για να φτάσει μετά από αιώνες στο κυνήγι της ελευθερίας. Η φλόγα της ελπίδας για ελευθερία έμεινε ζωντανή μέσα από τον προφορικό κυρίως λόγο, καθώς ο λαός αγαπούσε τους θρύλους και τις παραδόσεις για την αναγέννηση του έθνους.

Αυτές τις ημέρες μπορεί κανείς να αναζητήσει σε συλλόγους, δήμους και άλλους φορείς αντίστοιχες επετειακές εκδηλώσεις.

 
Οι έρευνες στη Θήβα, πόλη με μακραίωνη ιστορία και διαδοχικά στρώματα κατοίκησης, άρχισαν πριν από ενάμιση ακριβώς αιώνα. Οι πρώτες έρευνες ήταν ιστοριοδιφικές και τοπογραφικές και ακολούθησαν οι ανασκαφικές, δειλά στην αρχή, εντατικότερα στην συνέχεια. Τα αποτελέσματά τους καταγράφονται στην ιστορία της ελληνικής αρχαιολογικής δράσης και προκύπτουν από τον όγκο των ευρημάτων του τοπικού μουσείου.

 Από τη συνθεώρηση των αρχιτεκτονικών καταλοίπων και των κινητών ευρημάτων, ιδίως των ενεπίγραφων τεκμηρίων, αποκαλύπτονται σταδιακά και σταθερά οι κύριες συνιστώσες του βίου και του πολιτισμού της Θήβας και της επικράτειάς της στις διάφορες ιστορικές περιόδους. Μια περίοδος ακμαία και κυρίως ενδιαφέρουσα, λόγω της παρουσίας επιγραφών Γραμμικής γραφής Β στην ελληνική γλώσσα, είναι η μυκηναϊκή ανακτορική.
 Στην έρευνα αυτής της περιόδου θα επικεντρωθεί ο Επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων Βασίλειος Αραβαντινός, σε διάλεξή του με τίτλο «Η νέα ανασκαφική έρευνα και μελέτη του μυκηναϊκού ανακτορικού συγκροτήματος των Θηβών» που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 21 Μαΐου 2015, και ώρα 19:00, στην Αίθουσα διαλέξεων της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (Διδότου 6).

 http://thivarealnews.blogspot.com/- Από τον Βασίλειο Αραβαντινό -
 

      

 

 

 

 

Κείμενο, υπό του

Βλάχου Παναγιώτη,

τ. Γεν. Επιθεωρητή Μ.Ε.

 

           

 

Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, τιμά ιδιαιτέρως κατά την διάρκειαν του έτους την Υπεραγίαν Θεοτόκον και την υμνεί ως το μεγαλύτερον καύχημα των Ουρανών και του ανθρωπίνου γένους. Την υμνεί σε κάθε λατρευτική τελετή, ώρισε δε για την Παναγία και ιδιαίτερες εορτές και ιδιαίτερες ακολουθίες, όπως είναι οι κατανυκτικοί Παρακλητικοί Κανόνες και ο ποιητικώτατος Ακάθιστος ΄Υμνος, οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου. Οι αφιερωμένοι εις Αυτήν ναοί υπερβαίνουν σε αριθμό τους ναούς κάθε άλλου αγίου, ενώ  ολόκληρος Γαλαξίας είναι  τα επίθετα, με τα οποία η λαϊκή ευσέβεια και η ιερά υμνωδία στολίζουν το υπερύμνητον όνομά Της, προερχόμενα από τους ποικίλους εικονογραφικούς τύπους της.

            Η θεοφιλής Ρούμελη τιμά την πάνσεπτον Παναγίαν με επιβλητικά μοναστηριακά συγκροτήματα, καλλιμαρμάρους ναούς, ταπεινά εξωκκλήσια και απέριττα εικονίσματα, διάσπαρτα στον δυσπρόσιτο ορεινόν όγκον της, τους γόνιμους κάμπους της, τους γλαυκούς ελαιώνες της, τα γαλανά ακρογιάλια της. Επίκεντρόν των είναι η ιστορική σεβασμία Ιερά Μονή Παναγίας της Προυσιωτίσσης, η οποία αποτελεί ιερόν της Ορθοδοξίας σέμνωμα, πανελλήνιον σεπτόν προσκύνημα, ιατρείον ασθενούντων, πονούντων καταφυγήν, αδυνάτων στήριγμα, πενθούντων παράκλησιν, θείον των προγόνων καταπίστευμα και ημών των συγχρόνων πολύτιμον απόκτημα.

            Τον Δεκαπενταύγουστον μοσχοβολά όλη η Πατρίδα μας από το πνευματικόν άρωμα της Θεοτόκου. «Επί σοί χαίρει, Κεχαριτωμένη, πάσα η κτίσις…». Βουνά και θάλασσες, χωριά και πόλεις πληρούνται ευωδίας από το «χρυσούν θυμιατήριον», το οποίον περιέχει «μύρον το ακένωτον». Όλα πανηγυρίζουν και αγάλλονται. Οι λατρευτικές εκδηλώσεις με τις συγκινητικές παρακλήσεις των, κορυφώνονται με την εορτήν της Παναγίας Προυσιωτίσσης την 23ην Αυγούστου, απόδοσιν της εορτής της Κοιμήσεως. Την ορεινήν Ευρυτανίαν, κέντρον γεωγραφικόν της Ρούμελης, με την συνείδησιν μακράς παραδόσεως, πνευματικής προσφοράς, ανδρείας και θυσιών, επέλεξεν η Βασίλισσα των Αγγέλων ως ενδιαίτημά Της. Φεύγουσα, κατά την ευσεβή παράδοσιν, τον διωγμόν των εικονομάχων έφθασε κατά τρόπον θαυματουργικόν εις το μικρόν σπήλαιον της κρημνώδους περιοχής του Προυσού, όπου οι ευσεβείς πρώτοι κτήτορες ανήγειραν μικρόν ναόν.

            Εκεί μέχρι σήμερον ευρίσκεται η χαριτόβρυτος, θαυματουργός Ιερά Εικόνα της Παναγίας, η «ιστορηθείσα υπό του Αποστόλου Λουκά ιερωτάτου», κατά το γνωστόν τροπάριον, επαργυρωθείσα δε δια δαπάνης «του γενναιοτάτου Στρατηγού  Γεωργίου  Καραϊσκάκη»,  νοσηλευθέντος  εις  την  Μονήν  και αποδώ-σαντος την ίασίν του σε θαύμα της Θεοτόκου. Συγκροτηθείσα η Ιερά Μονή απέβη κορυφαίον προσκύνημα της Ρούμελης, εστία εθνική και κέντρον πνευματικόν κατά τους δυσχειμέρους χρόνους της δουλείας.  Βαθμηδόν η Χάρις Της επεξετάθη εις τα απόδημα τέκνα της και την όλην Ελληνικήν Ορθοδοξίαν, τα ευεργετήματα της Οποίας την ανύψωσαν εις ακτινοβόλον πηγήν ευλαβείας και κατανύξεως.

            Οι Ευρυτάνες σεμνύνονται, διότι η Παναγία ανύψωσε τον τόπο των σε Πανελλήνιο Κέντρον ευσεβείας. Οι Ρουμελιώτες καυχώνται για το ιερόν της Ορθοδοξίας παλλάδιον, την Ιεράν Μονήν Παναγίας της Προυσιωτίσσης, την οποίαν με βαθύν σεβασμόν, θερμήν αγάπην και συναίσθησιν οικειότητος αποκαλούν «Κυρά της Ρούμελης», επικαλούμενοι εις κάθε περίστασιν την ευλογίαν Της. Το αειπάρθενον κάλλος της Θεομήτορος τους συγκινεί όλως ιδιαιτέρως, ανάγει την ψυχήν των εις το εις Προυσόν οικητήριόν Της και διαφλέγει την επιθυμία τους να προσέλθουν στο ενδιαίτημά Της, για να αποθέσουν προ της αχράντου εικόνος Της τα άνθη της ευλαβείας των.

            Ένα προσκύνημα στο ιερό περιβάλλον της Μονής Προυσού αποτελεί για τον χριστιανό πνευματικό γεγονός κεφαλαιώδους σημασίας. Γεννά στην ψυχή αγωνία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με την απόγνωση. Είναι η λυτρωτική αγωνία του ανθρώπου και της συναισθήσεως της ανάγκης να σωθεί. Και το θαύμα της σωτηρίας συντελείται. Απερχόμενος, όταν από την στροφήν του δρόμου ατενίζει εις αποχαιρετισμόν το Μοναστήρι και απευθύνει προς την Μητέρα, του πόνου και του ελέους την τελευταίαν του δέησιν, αισθάνεται εντός του δύναμιν μυστικήν να τον συντροφεύει εις την δύσκολον της ευσεβείας οδοιπορίαν του.

            Υπήρξε προσφυής επίνοια του Πνευματικού Κέντρου Ρουμελιωτών (Π.Κ.Ρ.) και της Ενώσεως Απανταχού Ρουμελιωτών (Ε.Α.Ρ.) η εγκαθίδρυσις Προσκυνηταρίου της Παναγίας Προυσιωτίσσης εις τον παρακείμενον τού Μεγάρου του Ιερόν Ναόν του Αγίου Νικολάου και η καθιέρωσις τελέσεως κατ’ έτος πανρουμελιώτικης λατρευτικής εκδηλώσεως με την εορτήν των Εισοδίων της Θεοτόκου. Δι’ αυτής εδραιώνεται η πνευματική επικοινωνία των Ρουμελιωτών, ευρυνομένη και προς την ευσεβή Αθηναϊκήν κοινωνίαν, και τονώνεται η θρησκευτική μας πίστις και η χριστιανική μας αυτοσυνειδησία, συνδεομένη με την ακατάλυτον από τον χρόνον Ελληνορθόδοξον παράδοσίν μας.

                        Προυσός  Μουσείο                                     Προυσός                                       Αρματα Καραϊσκάκη                                                                                                                                             

top